Tane Tane Kuran Uygulama

26. SURE · 227 AYET · MEKKE

Şuara Suresi

Şuara Suresi'nin Arapçası ve Türkçe anlamı, âyet âyet. Şuarâ: şairler.

الشُّعَرَاءِ

Şuara Suresi Arapçası ve Türkçe Anlamı (Diyanet Meali)

بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّح۪يمِ

Besmele · Bismillâhirrahmânirrahîm · “Rahmân ve Rahîm olan Allah’ın adıyla”
1

طٰسٓمٓؕ١

Tâ Sîn Mîm.

2

تِلْكَ اٰیَاتُ الْكِتَابِ الْمُبٖینِ٢

Bunlar, apaçık Kitab’ın âyetleridir.

3

لَعَلَّكَ بَاخِعٌ نَفْسَكَ اَلَّا یَكُونُوا مُؤْمِنٖینَ٣

Ey Muhammed! Mü’min olmuyorlar diye âdeta kendini helâk edeceksin!

4

اِنْ نَشَاْ نُنَزِّلْ عَلَیْهِمْ مِنَ السَّمَٓاءِ اٰیَةً فَظَلَّتْ اَعْنَاقُهُمْ لَهَا خَاضِعٖینَ٤

Biz dilesek, onlara gökten bir mucize indiririz de, ona boyun eğmek zorunda kalırlar.

5

وَمَا یَاْتٖیهِمْ مِنْ ذِكْرٍ مِنَ الرَّحْمٰنِ مُحْدَثٍ اِلَّا كَانُوا عَنْهُ مُعْرِضٖینَ٥

Rahmân’dan kendilerine gelen her yeni öğütten mutlaka yüz çevirirler.

6

فَقَدْ كَذَّبُوا فَسَیَاْتٖیهِمْ اَنْبٰٓؤُ𐻾ا مَا كَانُوا بِهٖ یَسْتَهْزِؤُ𐻿نَ٦

Onlar (Allah’ın âyetlerini) yalanladılar, fakat alay edegeldikleri şeylerin haberleri başlarına gelecek.

7

اَوَلَمْ یَرَوْا اِلَى الْاَرْضِ كَمْ اَنْبَتْنَا فٖیهَا مِنْ كُلِّ زَوْجٍ كَرٖیمٍ٧

Yeryüzüne bakmazlar mı, orada her türden nice güzel ve yararlı bitkiler bitirdik.

8

اِنَّ فٖی ذٰلِكَ لَاٰیَةًؕ وَمَا كَانَ اَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنٖینَ٨

Şüphesiz bunlarda (Allah’ın varlığına) bir delil vardır, ama onların çoğu inanmamaktadırlar.

9

وَاِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزٖیزُ الرَّحٖیمُࣖ٩

Şüphesiz senin Rabbin, elbette mutlak güç sahibidir, çok merhametlidir.

10-11

وَاِذْ نَادٰى رَبُّكَ مُوسٰٓى اَنِ ائْتِ الْقَوْمَ الظَّالِمٖینَۙ١٠ قَوْمَ فِرْعَوْنَؕ اَلَا یَتَّقُونَ١١

Hani Rabbin, Mûsâ’ya; “Zalimler topluluğuna, Firavun’un kavmine git! Başlarına geleceklerden hâlâ korkmuyorlar mı?” diye seslenmişti.

12

قَالَ رَبِّ اِنّٖٓی اَخَافُ اَنْ یُكَذِّبُونِؕ١٢

Mûsâ, şöyle dedi: “Ey Rabbim! Muhakkak ki ben, beni yalanlamalarından korkuyorum.”

13

وَیَضٖیقُ صَدْرٖی وَلَا یَنْطَلِقُ لِسَانٖی فَاَرْسِلْ اِلٰى هٰرُونَ١٣

“Göğsüm daralır. Akıcı konuşamam. Onun için, Hârûn’a da peygamberlik ver (ve onu bana yardımcı yap).”

14

وَلَهُمْ عَلَیَّ ذَنْبٌ فَاَخَافُ اَنْ یَقْتُلُونِۚ١٤

“Bir de onlara karşı ben suçlu durumundayım. Bu yüzden onların beni öldürmelerinden korkarım.”

15

قَالَ كَلَّاۚ فَاذْهَبَا بِاٰیَاتِنَٓا اِنَّا مَعَكُمْ مُسْتَمِعُونَ١٥

Allah dedi ki, “Hayır, korkma! Mucizelerimizle gidin. Çünkü biz sizinle beraberiz, (her şeyi) işitmekteyiz.”

16

فَاْتِیَا فِرْعَوْنَ فَقُولَٓا اِنَّا رَسُولُ رَبِّ الْعَالَمٖینَۙ١٦

“Firavun’a gidin ve deyin: “Şüphesiz biz âlemlerin Rabbinin elçisiyiz”,

17

اَنْ اَرْسِلْ مَعَنَا بَنٖٓی اِسْرَٓایٖٔلَؕ١٧

“İsrailoğullarını bizimle beraber gönder.”

18

قَالَ اَلَمْ نُرَبِّكَ فٖینَا وَلٖیدًا وَلَبِثْتَ فٖینَا مِنْ عُمُرِكَ سِنٖینَ١٨

Firavun, şöyle dedi: “Seni biz küçük bir çocuk olarak alıp aramızda büyütmedik mi? Sen ömrünün nice yıllarını aramızda geçirdin.”

19

وَفَعَلْتَ فَعْلَتَكَ الَّتٖی فَعَلْتَ وَاَنْتَ مِنَ الْكَافِرٖینَ١٩

“(Böyle iken) sen o yaptığın işi yaptın (adam öldürdün). Sen nankörlerdensin.”

20

قَالَ فَعَلْتُهَٓا اِذًا وَاَنَا𐻾 مِنَ الضَّٓالّٖینَؕ٢٠

Mûsâ, şöyle dedi: “Ben onu, o vakit kendimi kaybetmiş bir hâlde iken (istemeyerek) yaptım.”

21

فَفَرَرْتُ مِنْكُمْ لَمَّا خِفْتُكُمْ فَوَهَبَ لٖی رَبّٖی حُكْمًا وَجَعَلَنٖی مِنَ الْمُرْسَلٖینَ٢١

“Sizden korktuğum için de hemen aranızdan kaçtım. Derken, Rabbim bana hüküm ve hikmet bahşetti de beni peygamberlerden kıldı.”

22

وَتِلْكَ نِعْمَةٌ تَمُنُّهَا عَلَیَّ اَنْ عَبَّدْتَ بَنٖٓی اِسْرَٓایٖٔلَؕ٢٢

“Senin başıma kaktığın bu nimet (gerçekte) İsrailoğullarını köleleştirmen(in neticesi)dir.”

23

قَالَ فِرْعَوْنُ وَمَا رَبُّ الْعَالَمٖینَ٢٣

Firavun, “Âlemlerin Rabbi de nedir?” dedi.

24

قَالَ رَبُّ السَّمٰوَاتِ وَالْاَرْضِ وَمَا بَیْنَهُمَاؕ اِنْ كُنْتُمْ مُوقِنٖینَ٢٤

Mûsâ, “O, göklerin ve yerin ve her ikisi arasında bulunan her şeyin Rabbidir. Eğer gerçekten inanırsanız bu böyledir.”

25

قَالَ لِمَنْ حَوْلَهُٓ اَلَا تَسْتَمِعُونَ٢٥

Firavun, etrafındakilere (alaycı bir ifade ile) “dinlemez misiniz?” dedi.

26

قَالَ رَبُّكُمْ وَرَبُّ اٰبَٓائِكُمُ الْاَوَّلٖینَ٢٦

Mûsâ, “O, sizin de Rabbiniz, geçmiş atalarınızın da Rabbidir” dedi.

27

قَالَ اِنَّ رَسُولَكُمُ الَّذٖٓی اُرْسِلَ اِلَیْكُمْ لَمَجْنُونٌ٢٧

Firavun, “Bu size gönderilen peygamberiniz, şüphesiz delidir” dedi.

28

قَالَ رَبُّ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ وَمَا بَیْنَهُمَاؕ اِنْ كُنْتُمْ تَعْقِلُونَ٢٨

Mûsâ, “O, doğunun da batının da ve ikisi arasındaki her şeyin de Rabbidir. Eğer düşünüyorsanız bu, böyledir” dedi.

29

قَالَ لَئِنِ اتَّخَذْتَ اِلٰهًا غَیْرٖی لَاَجْعَلَنَّكَ مِنَ الْمَسْجُونٖینَ٢٩

Firavun, “Eğer benden başka bir ilâh edinirsen, andolsun seni zindana atılanlardan ederim.”

30

قَالَ اَوَلَوْ جِئْتُكَ بِشَیْءٍ مُبٖینٍ٣٠

Mûsâ, “Sana apaçık bir delil getirmiş olsam da mı?” dedi.

31

قَالَ فَاْتِ بِهٖٓ اِنْ كُنْتَ مِنَ الصَّادِقٖینَ٣١

Firavun, “Doğru söyleyenlerden isen haydi getir onu,” dedi.

32

فَاَلْقٰى عَصَاهُ فَاِذَا هِیَ ثُعْبَانٌ مُبٖینٌۚ٣٢

Bunun üzerine Mûsâ, asasını attı, bir de ne görsünler, asa açıkça kocaman bir yılan olmuş.

33

وَنَزَعَ یَدَهُ فَاِذَا هِیَ بَیْضَٓاءُ لِلنَّاظِرٖینَࣖ٣٣

Elini koynundan çıkardı, bir de ne görsünler, bakanlara bembeyaz olmuş.

34

قَالَ لِلْمَلَاِ حَوْلَهُٓ اِنَّ هٰذَا لَسَاحِرٌ عَلٖیمٌۙ٣٤

Firavun, çevresindeki ileri gelenlere, “Şüphesiz bu, bilgin bir sihirbazdır” dedi.

35

یُرٖیدُ اَنْ یُخْرِجَكُمْ مِنْ اَرْضِكُمْ بِسِحْرِهٖࣗ فَمَاذَا تَاْمُرُونَ٣٥

“Sizi, yaptığı sihirle, yurdunuzdan çıkarmak istiyor. Ne dersiniz?”

36

قَالُٓوا اَرْجِهْ وَاَخَاهُ وَابْعَثْ فِی الْمَدَٓائِنِ حَاشِرٖینَۙ٣٦

Dediler ki: “Onu ve kardeşini alıkoy. Şehirlere de toplayıcı adamlar gönder.”

37

یَاْتُوكَ بِكُلِّ سَحَّارٍ عَلٖیمٍ٣٧

“Sana bütün usta sihirbazları getirsinler.”

38

فَجُمِعَ السَّحَرَةُ لِمٖیقَاتِ یَوْمٍ مَعْلُومٍۙ٣٨

Böylece sihirbazlar, belli bir günün belirlenen bir vaktinde bir araya getirildiler.

39

وَقٖیلَ لِلنَّاسِ هَلْ اَنْتُمْ مُجْتَمِعُونَۙ٣٩

İnsanlara da “Siz de toplanır mısınız?” denildi.

40

لَعَلَّنَا نَتَّبِعُ السَّحَرَةَ اِنْ كَانُوا هُمُ الْغَالِبٖینَ٤٠

“Umarız, üstün gelirlerse sihirbazlara uyarız” (dediler.)

41

فَلَمَّا جَٓاءَ السَّحَرَةُ قَالُوا لِفِرْعَوْنَ اَئِنَّ لَنَا لَاَجْرًا اِنْ كُنَّا نَحْنُ الْغَالِبٖینَ٤١

Sihirbazlar gelince, Firavun’a, “Eğer biz üstün gelirsek, gerçekten bize bir mükâfat var mı?” dediler.

42

قَالَ نَعَمْ وَاِنَّكُمْ اِذًا لَمِنَ الْمُقَرَّبٖینَ٤٢

Firavun, “Evet, hem o takdirde mutlaka bana yakın kimselerden olacaksınız” dedi.

43

قَالَ لَهُمْ مُوسٰٓى اَلْقُوا مَٓا اَنْتُمْ مُلْقُونَ٤٣

Mûsâ onlara, “Hadi ortaya atacağınız şeyi atın” dedi.

44

فَاَلْقَوْا حِبَالَهُمْ وَعِصِیَّهُمْ وَقَالُوا بِعِزَّةِ فِرْعَوْنَ اِنَّا لَنَحْنُ الْغَالِبُونَ٤٤

Bunun üzerine onlar iplerini ve değneklerini attılar ve “Firavun’un gücüyle elbette bizler üstün geleceğiz” dediler.

45

فَاَلْقٰى مُوسٰى عَصَاهُ فَاِذَا هِیَ تَلْقَفُ مَا یَاْفِكُونَۚ٤٥

Mûsâ da asasını attı. Bir de ne görsünler, asa onların düzdükleri sihir takımlarını yutuyor.

46

فَاُلْقِیَ السَّحَرَةُ سَاجِدٖینَۙ٤٦

Bunun üzerine sihirbazlar derhal secdeye kapandılar.

47

قَالُٓوا اٰمَنَّا بِرَبِّ الْعَالَمٖینَۙ٤٧

“Âlemlerin Rabbine inandık” dediler.

48

رَبِّ مُوسٰى وَهٰرُونَ٤٨

“Mûsâ’nın ve Hârûn’un Rabbi’ne.”

49

قَالَ اٰمَنْتُمْ لَهُ قَبْلَ اَنْ اٰذَنَ لَكُمْۚ اِنَّهُ لَكَبٖیرُكُمُ الَّذٖی عَلَّمَكُمُ السِّحْرَۚ فَلَسَوْفَ تَعْلَمُونَؕ لَاُقَطِّعَنَّ اَیْدِیَكُمْ وَاَرْجُلَكُمْ مِنْ خِلَافٍ وَلَاُصَلِّبَنَّكُمْ اَجْمَعٖینَ٤٩

Firavun, “Ben size izin vermeden ona inandınız ha? Mutlaka o, size sihri öğreten büyüğünüzdür. Yakında bilip göreceksiniz siz! Andolsun, ellerinizi ve ayaklarınızı çaprazlama keseceğim ve hepinizi asacağım” dedi.

50

قَالُوا لَا ضَیْرَؗ اِنَّٓا اِلٰى رَبِّنَا مُنْقَلِبُونَۚ٥٠

Sihirbazlar şöyle dediler: “Zararı yok, mutlaka Rabbimize döneceğiz.”

51

اِنَّا نَطْمَعُ اَنْ یَغْفِرَ لَنَا رَبُّنَا خَطَایَانَٓا اَنْ كُنَّٓا اَوَّلَ الْمُؤْمِنٖینَؕࣖ٥١

“(Burada) ilk inananlar biz olduğumuz için şüphesiz Rabbimizin, hatalarımızı bağışlayacağını umuyoruz.”

52

وَاَوْحَیْنَٓا اِلٰى مُوسٰٓى اَنْ اَسْرِ بِعِبَادٖٓی اِنَّكُمْ مُتَّبَعُونَ٥٢

Biz Mûsâ’ya, “Kullarımı geceleyin yola çıkar, muhakkak ki takip edileceksiniz” diye vahyettik.

53

فَاَرْسَلَ فِرْعَوْنُ فِی الْمَدَٓائِنِ حَاشِرٖینَۚ٥٣

Firavun da şehirlere (asker) toplayıcılar gönderdi.

54

اِنَّ هٰٓؤُ𐻾لَٓاءِ لَشِرْذِمَةٌ قَلٖیلُونَۙ٥٤

Dedi ki, “Bunlar pek az ve önemsiz bir topluluktur.”

55

وَاِنَّهُمْ لَنَا لَغَٓائِظُونَۙ٥٥

“Şüphesiz onlar bize öfke duyuyorlar.”

56

وَاِنَّا لَجَمٖیعٌ حَاذِرُونَؕ٥٦

“Ama biz uyanık ve tedbirli bir topluluğuz.”

57-58

فَاَخْرَجْنَاهُمْ مِنْ جَنَّاتٍ وَعُیُونٍۙ٥٧ وَكُنُوزٍ وَمَقَامٍ كَرٖیمٍۙ٥٨

Biz de Firavun’un kavmini bahçelerden, pınar başlarından, servetlerden ve iyi bir konumdan çıkardık.

59

كَذٰلِكَؕ وَاَوْرَثْنَاهَا بَنٖٓی اِسْرَٓایٖٔلَۚ٥٩

İşte böyle yaptık ve onlara, İsrailoğullarını mirasçı kıldık.

60

فَاَتْبَعُوهُمْ مُشْرِقٖینَ٦٠

Firavun ve adamları gün doğarken onları takibe koyuldular.

61

فَلَمَّا تَرَٓاءَ الْجَمْعَانِ قَالَ اَصْحَابُ مُوسٰٓى اِنَّا لَمُدْرَكُونَۚ٦١

İki topluluk birbirini görünce Mûsâ’nın arkadaşları, “Eyvah yakalandık” dediler.

62

قَالَ كَلَّاۚ اِنَّ مَعِیَ رَبّٖی سَیَهْدٖینِ٦٢

Mûsâ, “Hayır! Rabbim şüphesiz benimledir, bana yol gösterecektir” dedi.

63

فَاَوْحَیْنَٓا اِلٰى مُوسٰٓى اَنِ اضْرِبْ بِعَصَاكَ الْبَحْرَؕ فَانْفَلَقَ فَكَانَ كُلُّ فِرْقٍ كَالطَّوْدِ الْعَظٖیمِۚ٦٣

Bunun üzerine Mûsâ’ya, “Asan ile denize vur” diye vahyettik. Deniz derhal yarıldı. Her parçası koca bir dağ gibiydi.

64

وَاَزْلَفْنَا ثَمَّ الْاٰخَرٖینَۚ٦٤

Ötekileri de oraya yaklaştırdık.

65

وَاَنْجَیْنَا مُوسٰى وَمَنْ مَعَهُٓ اَجْمَعٖینَۚ٦٥

Mûsâ’yı ve beraberindekilerin hepsini kurtardık.

66

ثُمَّ اَغْرَقْنَا الْاٰخَرٖینَؕ٦٦

Sonra ötekileri suda boğduk.

67

اِنَّ فٖی ذٰلِكَ لَاٰیَةًؕ وَمَا كَانَ اَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنٖینَ٦٧

Bunda şüphesiz bir ibret vardır. Ama pek çokları iman etmiş değillerdi.

68

وَاِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزٖیزُ الرَّحٖیمُࣖ٦٨

Şüphesiz ki senin Rabbin elbette mutlak güç sahibidir, çok merhametlidir.

69

وَاتْلُ عَلَیْهِمْ نَبَاَ اِبْرٰهٖیمَۘ٦٩

Ey Muhammed! Onlara İbrahim’in haberini de oku.

70

اِذْ قَالَ لِاَبٖیهِ وَقَوْمِهٖ مَا تَعْبُدُونَ٧٠

Hani o, babasına ve kavmine, “Neye tapıyorsunuz?” demişti.

71

قَالُوا نَعْبُدُ اَصْنَامًا فَنَظَلُّ لَهَا عَاكِفٖینَ٧١

“Putlara tapıyoruz ve onlara tapmağa devam edeceğiz” demişlerdi.

72

قَالَ هَلْ یَسْمَعُونَكُمْ اِذْ تَدْعُونَۙ٧٢

İbrahim, dedi ki: “Onlara yalvardığınızda sizi işitiyorlar mı?”

73

اَوْ یَنْفَعُونَكُمْ اَوْ یَضُرُّونَ٧٣

“Yahut size fayda veya zararları dokunur mu?”

74

قَالُوا بَلْ وَجَدْنَٓا اٰبَٓاءَنَا كَذٰلِكَ یَفْعَلُونَ٧٤

“Hayır, ama biz babalarımızı böyle yaparken bulduk” dediler.

75-76

قَالَ اَفَرَاَیْتُمْ مَا كُنْتُمْ تَعْبُدُونَۙ٧٥ اَنْتُمْ وَاٰبَٓاؤُ𐻾كُمُ الْاَقْدَمُونَ٧٦

İbrahim, şöyle dedi: “Sizin ve geçmiş atalarınızın taptığı şeyleri gördünüz mü?”

77

فَاِنَّهُمْ عَدُوٌّ لٖٓی اِلَّا رَبَّ الْعَالَمٖینَۙ٧٧

“Şüphesiz onlar benim düşmanımdır. Ancak âlemlerin Rabbi olan Allah, dostumdur.”

78

اَلَّذٖی خَلَقَنٖی فَهُوَ یَهْدٖینِۙ٧٨

“O, beni yaratan ve bana doğru yolu gösterendir.”

79

وَالَّذٖی هُوَ یُطْعِمُنٖی وَیَسْقٖینِۙ٧٩

“O, bana yediren ve içirendir.”

80

وَاِذَا مَرِضْتُ فَهُوَ یَشْفٖینِࣕ٨٠

“Hastalandığımda da O bana şifa verir.”

81

وَالَّذٖی یُمٖیتُنٖی ثُمَّ یُحْیٖینِۙ٨١

“O, benim canımı alacak ve sonra diriltecek olandır.”

82

وَالَّذٖٓی اَطْمَعُ اَنْ یَغْفِرَ لٖی خَطٖٓیـَٔتٖی یَوْمَ الدّٖینِؕ٨٢

“O, hesap, mükâfat ve ceza gününde, hatalarımı bağışlayacağını umduğumdur.”

83

رَبِّ هَبْ لٖی حُكْمًا وَاَلْحِقْنٖی بِالصَّالِحٖینَۙ٨٣

“Ey Rabbim! Bana bir hikmet bahşet ve beni salih kimseler arasına kat.”

84

وَاجْعَلْ لٖی لِسَانَ صِدْقٍ فِی الْاٰخِرٖینَۙ٨٤

“Sonra gelecekler arasında beni doğrulukla anılanlardan kıl.”

85

وَاجْعَلْنٖی مِنْ وَرَثَةِ جَنَّةِ النَّعٖیمِۙ٨٥

“Beni Naîm cennetinin varislerinden eyle.”

86

وَاغْفِرْ لِاَبٖٓی اِنَّهُ كَانَ مِنَ الضَّٓالّٖینَۙ٨٦

“Babamı da bağışla. Çünkü o gerçekten yolunu şaşıranlardandır.”

87

وَلَا تُخْزِنٖی یَوْمَ یُبْعَثُونَۙ٨٧

“(Kulların) diriltilecekleri gün beni utandırma!”

88

یَوْمَ لَا یَنْفَعُ مَالٌ وَلَا بَنُونَۙ٨٨

“O gün ki ne mal fayda verir ne oğullar!”

89

اِلَّا مَنْ اَتَى اللّٰهَ بِقَلْبٍ سَلٖیمٍؕ٨٩

“Allah’a arınmış bir kalp ile gelen başka.”

90

وَاُزْلِفَتِ الْجَنَّةُ لِلْمُتَّقٖینَۙ٩٠

Cennet, Allah’a karşı gelmekten sakınanlara yaklaştırılacak.

91-93

وَبُرِّزَتِ الْجَحٖیمُ لِلْغَاوٖینَۙ٩١ وَقٖیلَ لَهُمْ اَیْنَ مَا كُنْتُمْ تَعْبُدُونَۙ٩٢ مِنْ دُونِ اللّٰهِؕ هَلْ یَنْصُرُونَكُمْ اَوْ یَنْتَصِرُونَؕ٩٣

Cehennem de azgınlara gösterilecek ve onlara, “Allah’ı bırakıp da tapmakta olduklarınız nerede? Size yardım ediyorlar mı veya kendilerini kurtarabiliyorlar mı?” denilecek.

94-95

فَكُبْكِبُوا فٖیهَا هُمْ وَالْغَاوُ𐻿نَۙ٩٤ وَجُنُودُ اِبْلٖیسَ اَجْمَعُونَؕ٩٥

Artık onlar ve o azgınlar ile İblis’in askerleri hepsi birden tepetakla oraya atılırlar.

96

قَالُوا وَهُمْ فٖیهَا یَخْتَصِمُونَۙ٩٦

Orada onlar taptıklarıyla çekişerek şöyle derler:

97

تَاللّٰهِ اِنْ كُنَّا لَفٖی ضَلَالٍ مُبٖینٍۙ٩٧

“Allah’a andolsun! Biz gerçekten apaçık bir sapıklık içindeymişiz.”

98

اِذْ نُسَوّٖیكُمْ بِرَبِّ الْعَالَمٖینَ٩٨

“Çünkü sizi, âlemlerin Rabbi ile bir tutuyorduk.”

99

وَمَٓا اَضَلَّنَٓا اِلَّا الْمُجْرِمُونَ٩٩

“Bizi ancak (önderlerimiz olan) suçlular saptırdı.”

100

فَمَا لَنَا مِنْ شَافِعٖینَۙ١٠٠

“İşte bu yüzden bizim şefaatçilerimiz yok.”

101

وَلَا صَدٖیقٍ حَمٖیمٍ١٠١

“Candan bir dostumuz da yok.”

102

فَلَوْ اَنَّ لَنَا كَرَّةً فَنَكُونَ مِنَ الْمُؤْمِنٖینَ١٠٢

“Keşke (dünyaya) bir dönüşümüz olsa da inananlardan olsak.”

103

اِنَّ فٖی ذٰلِكَ لَاٰیَةًؕ وَمَا كَانَ اَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنٖینَ١٠٣

Elbet bunda bir ibret vardır. Onların çoğu iman etmiş değillerdi.

104

وَاِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزٖیزُ الرَّحٖیمُࣖ١٠٤

Şüphesiz senin Rabbin, mutlak güç sahibi olandır, çok merhametli olandır.

105

كَذَّبَتْ قَوْمُ نُوحٍࣙ الْمُرْسَلٖینَۚ١٠٥

Nûh’un kavmi de Peygamberleri yalanladı.

106

اِذْ قَالَ لَهُمْ اَخُوهُمْ نُوحٌ اَلَا تَتَّقُونَۚ١٠٦

Hani kardeşleri Nûh, onlara şöyle demişti: “Allah’a karşı gelmekten sakınmaz mısınız?”

107

اِنّٖی لَكُمْ رَسُولٌ اَمٖینٌۙ١٠٧

“Şüphesiz ben size gönderilmiş güvenilir bir peygamberim.”

108

فَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاَطٖیعُونِۚ١٠٨

“Artık Allah’a karşı gelmekten sakının ve bana itaat edin.”

109

وَمَٓا اَسْـَٔلُكُمْ عَلَیْهِ مِنْ اَجْرٍۚ اِنْ اَجْرِیَ اِلَّا عَلٰى رَبِّ الْعَالَمٖینَۚ١٠٩

“Buna karşılık sizden hiçbir ücret istemiyorum. Benim ücretim ancak âlemlerin Rabbi olan Allah’a aittir.”

110

فَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاَطٖیعُونِؕ١١٠

“O hâlde, Allah’a karşı gelmekten sakının ve bana itaat edin!”

111

قَالُٓوا اَنُؤْمِنُ لَكَ وَاتَّبَعَكَ الْاَرْذَلُونَؕ١١١

Dediler ki: “Sana hep aşağılık kimseler uymuş iken, biz hiç sana inanır mıyız?”

112

قَالَ وَمَا عِلْمٖی بِمَا كَانُوا یَعْمَلُونَۚ١١٢

Nûh, şöyle dedi: “Onların yaptıklarına dair benim ne bilgim olabilir?”

113

اِنْ حِسَابُهُمْ اِلَّا عَلٰى رَبّٖی لَوْ تَشْعُرُونَۚ١١٣

“Onların hesaplarını görmek ancak Rabbime aittir. Bir anlayabilseniz!”

114

وَمَٓا اَنَا𐻾 بِطَارِدِ الْمُؤْمِنٖینَۚ١١٤

“Ben inananları kovacak değilim.”

115

اِنْ اَنَا𐻾 اِلَّا نَذٖیرٌ مُبٖینٌؕ١١٥

“Ben ancak apaçık bir uyarıcıyım.”

116

قَالُوا لَئِنْ لَمْ تَنْتَهِ𐻾 یَا نُوحُ لَتَكُونَنَّ مِنَ الْمَرْجُومٖینَؕ١١٦

Dediler ki: “Ey Nûh! (Bu işten) vazgeçmezsen mutlaka taşlananlardan olacaksın!”

117

قَالَ رَبِّ اِنَّ قَوْمٖی كَذَّبُونِۚ١١٧

Nûh, şöyle dedi: “Ey Rabbim! Kavmim beni yalanladı.”

118

فَافْتَحْ بَیْنٖی وَبَیْنَهُمْ فَتْحًا وَنَجِّنٖی وَمَنْ مَعِیَ مِنَ الْمُؤْمِنٖینَ١١٨

“Artık onlarla benim aramda sen hükmet. Beni ve benimle birlikte olan mü’minleri kurtar.”

119

فَاَنْجَیْنَاهُ وَمَنْ مَعَهُ فِی الْفُلْكِ الْمَشْحُونِۚ١١٩

Derken biz onu ve beraberindekileri dolu geminin içinde (taşıyıp) kurtardık.

120

ثُمَّ اَغْرَقْنَا بَعْدُ الْبَاقٖینَؕ١٢٠

Sonra da geride kalanları suda boğduk.

121

اِنَّ فٖی ذٰلِكَ لَاٰیَةًؕ وَمَا كَانَ اَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنٖینَ١٢١

Şüphesiz bunda bir ibret vardır. Onların çoğu ise iman etmiş değillerdir.

122

وَاِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزٖیزُ الرَّحٖیمُࣖ١٢٢

Şüphesiz senin Rabbin mutlak güç sahibi olandır, çok merhametli olandır.

123

كَذَّبَتْ عَادٌࣙ الْمُرْسَلٖینَۚ١٢٣

Âd kavmi de peygamberleri yalanladı.

124

اِذْ قَالَ لَهُمْ اَخُوهُمْ هُودٌ اَلَا تَتَّقُونَۚ١٢٤

Hani kardeşleri Hûd, onlara şöyle demişti: “Allah’a karşı gelmekten sakınmaz mısınız?”

125

اِنّٖی لَكُمْ رَسُولٌ اَمٖینٌۙ١٢٥

“Şüphesiz ben, size gönderilmiş güvenilir bir peygamberim.”

126

فَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاَطٖیعُونِۚ١٢٦

“Öyle ise Allah’a karşı gelmekten sakının ve bana itaat edin.”

127

وَمَٓا اَسْـَٔلُكُمْ عَلَیْهِ مِنْ اَجْرٍۚ اِنْ اَجْرِیَ اِلَّا عَلٰى رَبِّ الْعَالَمٖینَؕ١٢٧

“Buna karşılık sizden hiçbir ücret istemiyorum. Benim ücretim ancak âlemlerin Rabbi olan Allah’a aittir.”

128

اَتَبْنُونَ بِكُلِّ رٖیعٍ اٰیَةً تَعْبَثُونَۙ١٢٨

“Siz her yüksek yere bir alamet bina yapıp boş şeylerle eğleniyor musunuz?”

129

وَتَتَّخِذُونَ مَصَانِـعَ لَعَلَّكُمْ تَخْلُدُونَۚ١٢٩

“İçlerinde ebedî yaşama ümidiyle sağlam yapılar mı ediniyorsunuz?”

130

وَاِذَا بَطَشْتُمْ بَطَشْتُمْ جَبَّارٖینَۚ١٣٠

“Tutup yakaladığınız zaman zorbaca yakalarsınız.”

131

فَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاَطٖیعُونِۚ١٣١

“Artık Allah’a karşı gelmekten sakının ve bana itaat edin.”

132-134

وَاتَّقُوا الَّذٖٓی اَمَدَّكُمْ بِمَا تَعْلَمُونَۚ١٣٢ اَمَدَّكُمْ بِاَنْعَامٍ وَبَنٖینَۙ١٣٣ وَجَنَّاتٍ وَعُیُونٍۚ١٣٤

“Bildiğiniz her şeyi size veren, size hayvanlar, oğullar, bahçeler ve pınarlar veren Allah’a karşı gelmekten sakının.”

135

اِنّٖٓی اَخَافُ عَلَیْكُمْ عَذَابَ یَوْمٍ عَظٖیمٍؕ١٣٥

“Çünkü ben, sizin adınıza büyük bir günün azabından korkuyorum.”

136

قَالُوا سَوَٓاءٌ عَلَیْنَٓا اَوَعَظْتَ اَمْ لَمْ تَكُنْ مِنَ الْوَاعِظٖینَۙ١٣٦

Dediler ki: “Sen ister öğüt ver, ister öğüt verenlerden olma, bize göre birdir.”

137

اِنْ هٰذَٓا اِلَّا خُلُقُ الْاَوَّلٖینَۙ١٣٧

“Bu, öncekilerin geleneklerinden başka bir şey değildir.”

138

وَمَا نَحْنُ بِمُعَذَّبٖینَۚ١٣٨

“Biz azaba uğratılacak da değiliz.”

139

فَكَذَّبُوهُ فَاَهْلَكْنَاهُمْؕ اِنَّ فٖی ذٰلِكَ لَاٰیَةًؕ وَمَا كَانَ اَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنٖینَ١٣٩

Böylece onlar Hûd’u yalanladılar. Biz de bu yüzden onları helâk ettik. Şüphesiz bunda bir ibret vardır. Onların çoğu ise iman etmiş değillerdir.

140

وَاِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزٖیزُ الرَّحٖیمُࣖ١٤٠

Şüphesiz senin Rabbin, mutlak güç sahibi ve çok merhametli olandır.

141

كَذَّبَتْ ثَمُودُ الْمُرْسَلٖینَۚ١٤١

Semûd kavmi de Peygamberleri yalanladı.

142

اِذْ قَالَ لَهُمْ اَخُوهُمْ صَالِحٌ اَلَا تَتَّقُونَۚ١٤٢

Hani kardeşleri Salih, onlara şöyle demişti: “Allah’a karşı gelmekten sakınmaz mısınız?”

143

اِنّٖی لَكُمْ رَسُولٌ اَمٖینٌۙ١٤٣

“Ben size gönderilmiş güvenilir bir peygamberim.”

144

فَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاَطٖیعُونِۚ١٤٤

“Öyle ise Allah’a karşı gelmekten sakının ve bana itaat edin!”

145

وَمَٓا اَسْـَٔلُكُمْ عَلَیْهِ مِنْ اَجْرٍۚ اِنْ اَجْرِیَ اِلَّا عَلٰى رَبِّ الْعَالَمٖینَؕ١٤٥

“Buna karşılık sizden hiçbir ücret istemiyorum. Benim ücretim ancak âlemlerin Rabbi olan Allah’a aittir.”

146-148

اَتُتْرَكُونَ فٖی مَا هٰهُنَٓا اٰمِنٖینَۙ١٤٦ فٖی جَنَّاتٍ وَعُیُونٍۙ١٤٧ وَزُرُوعٍ وَنَخْلٍ طَلْعُهَا هَضٖیمٌۚ١٤٨

“Siz buradaki bahçelerde, pınar başlarında, ekinlerde, meyveleri olgunlaşmış hurmalıklarda güven içinde bırakılacak mısınız?”

149

وَتَنْحِتُونَ مِنَ الْجِبَالِ بُیُوتًا فَارِهٖینَۚ١٤٩

“Bir de dağlardan ustalıkla evler yontuyorsunuz.”

150

فَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاَطٖیعُونِۚ١٥٠

“Artık Allah’a karşı gelmekten sakının ve bana itaat edin.”

151-152

وَلَا تُطٖیعُٓوا اَمْرَ الْمُسْرِفٖینَۙ١٥١ اَلَّذٖینَ یُفْسِدُونَ فِی الْاَرْضِ وَلَا یُصْلِحُونَ١٥٢

“Yeryüzünde ıslaha çalışmayıp fesat çıkaran haddi aşmışların emrine itaat etmeyin.”

153

قَالُٓوا اِنَّمَٓا اَنْتَ مِنَ الْمُسَحَّرٖینَۚ١٥٣

Dediler ki: “Sen ancak büyülenmişlerdensin.”

154

مَٓا اَنْتَ اِلَّا بَشَرٌ مِثْلُنَاۚ فَاْتِ بِاٰیَةٍ اِنْ كُنْتَ مِنَ الصَّادِقٖینَ١٥٤

“Sen de ancak bizim gibi bir beşersin. Eğer doğru söyleyenlerden isen haydi bize bir mucize getir.”

155

قَالَ هٰذِهٖ نَاقَةٌ لَهَا شِرْبٌ وَلَكُمْ شِرْبُ یَوْمٍ مَعْلُومٍۚ١٥٥

Salih, şöyle dedi: “İşte bir dişi deve! Onun (belli bir gün) su içme hakkı var, sizin de belli bir gün su içme hakkınız vardır.”

156

وَلَا تَمَسُّوهَا بِسُٓوءٍ فَیَاْخُذَكُمْ عَذَابُ یَوْمٍ عَظٖیمٍ١٥٦

“Sakın ona bir kötülük dokundurmayın. Yoksa büyük bir günün azabı sizi yakalar.”

157

فَعَقَرُوهَا فَاَصْبَحُوا نَادِمٖینَۙ١٥٧

Derken onu kestiler, fakat pişman oldular.

158

فَاَخَذَهُمُ الْعَذَابُؕ اِنَّ فٖی ذٰلِكَ لَاٰیَةًؕ وَمَا كَانَ اَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنٖینَ١٥٨

Böylece onları azap yakaladı. Şüphesiz bunda bir ibret vardır. Onların çoğu ise iman etmiş değillerdir.

159

وَاِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزٖیزُ الرَّحٖیمُࣖ١٥٩

Şüphesiz senin Rabbin, mutlak güç sahibi ve çok merhametli olandır.

160

كَذَّبَتْ قَوْمُ لُوطٍࣙ الْمُرْسَلٖینَۚ١٦٠

Lût’un kavmi de peygamberleri yalanladı.

161

اِذْ قَالَ لَهُمْ اَخُوهُمْ لُوطٌ اَلَا تَتَّقُونَۚ١٦١

Hani kardeşleri Lût, onlara şöyle demişti: “Allah’a karşı gelmekten sakınmaz mısınız?”

162

اِنّٖی لَكُمْ رَسُولٌ اَمٖینٌۙ١٦٢

“Şüphesiz ben size gönderilmiş güvenilir bir peygamberim.”

163

فَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاَطٖیعُونِۚ١٦٣

“Artık Allah’a karşı gelmekten sakının ve bana itaat edin.”

164

وَمَٓا اَسْـَٔلُكُمْ عَلَیْهِ مِنْ اَجْرٍۚ اِنْ اَجْرِیَ اِلَّا عَلٰى رَبِّ الْعَالَمٖینَؕ١٦٤

“Buna karşılık sizden hiçbir ücret istemiyorum. Benim ücretim ancak âlemlerin Rabbi olan Allah’a aittir.”

165-166

اَتَاْتُونَ الذُّكْرَانَ مِنَ الْعَالَمٖینَۙ١٦٥ وَتَذَرُونَ مَا خَلَقَ لَكُمْ رَبُّكُمْ مِنْ اَزْوَاجِكُمْؕ بَلْ اَنْتُمْ قَوْمٌ عَادُونَ١٦٦

“Rabbinizin, sizin için yarattığı eşlerinizi bırakıyor da insanlar arasından erkeklere mi yanaşıyorsunuz? Siz gerçekten haddi aşan bir topluluksunuz.”

167

قَالُوا لَئِنْ لَمْ تَنْتَهِ𐻾 یَا لُوطُ لَتَكُونَنَّ مِنَ الْمُخْرَجٖینَ١٦٧

Dediler ki: “Ey Lût! (İşimize karışmaktan) vazgeçmezsen mutlaka (şehirden) çıkarılanlardan olacaksın!”

168

قَالَ اِنّٖی لِعَمَلِكُمْ مِنَ الْقَالٖینَؕ١٦٨

Lût, şöyle dedi: “Şüphesiz ben sizin yaptığınız bu çirkin işe kızanlardanım.”

169

رَبِّ نَجِّنٖی وَاَهْلٖی مِمَّا یَعْمَلُونَ١٦٩

“Ey Rabbim! Beni ve ailemi onların yaptıkları çirkin işten kurtar.”

170-171

فَنَجَّیْنَاهُ وَاَهْلَهُٓ اَجْمَعٖینَۙ١٧٠ اِلَّا عَجُوزًا فِی الْغَابِرٖینَۚ١٧١

Bunun üzerine biz de onu ve geri kalanlar arasındaki yaşlı bir kadın hariç bütün ailesini kurtardık.

172

ثُمَّ دَمَّرْنَا الْاٰخَرٖینَۚ١٧٢

Sonra diğerlerini helâk ettik.

173

وَاَمْطَرْنَا عَلَیْهِمْ مَطَرًاۚ فَسَٓاءَ مَطَرُ الْمُنْذَرٖینَ١٧٣

Onların üzerine bir yağmur (gibi taş) yağdırdık. (Başlarına gelecekler konusunda) uyarılanların yağmuru ne kadar da kötü idi!

174

اِنَّ فٖی ذٰلِكَ لَاٰیَةًؕ وَمَا كَانَ اَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنٖینَ١٧٤

Şüphesiz bunda büyük bir ibret vardır. Onların çoğu ise iman etmiş değillerdir.

175

وَاِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزٖیزُ الرَّحٖیمُࣖ١٧٥

Şüphesiz senin Rabbin, mutlak güç sahibi ve çok merhametli olandır.

176

كَذَّبَ اَصْحَابُ لْــَٔیْكَةِ الْمُرْسَلٖینَۚ١٧٦

Eyke halkı da peygamberleri yalanladı.

177

اِذْ قَالَ لَهُمْ شُعَیْبٌ اَلَا تَتَّقُونَۚ١٧٧

Hani Şu’ayb, onlara şöyle demişti: “Allah’a karşı gelmekten sakınmaz mısınız?”

178

اِنّٖی لَكُمْ رَسُولٌ اَمٖینٌۙ١٧٨

“Şüphesiz ben size gönderilmiş güvenilir bir peygamberim.”

179

فَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاَطٖیعُونِۚ١٧٩

Artık, Allah’a karşı gelmekten sakının ve bana itaat edin.

180

وَمَٓا اَسْـَٔلُكُمْ عَلَیْهِ مِنْ اَجْرٍۚ اِنْ اَجْرِیَ اِلَّا عَلٰى رَبِّ الْعَالَمٖینَؕ١٨٠

“Buna karşılık sizden hiçbir ücret istemiyorum. Benim ücretim ancak âlemlerin Rabbi olan Allah’a aittir.”

181

اَوْفُوا الْكَیْلَ وَلَا تَكُونُوا مِنَ الْمُخْسِرٖینَۚ١٨١

“Ölçüyü tam yapın. Eksik verenlerden olmayın.”

182

وَزِنُوا بِالْقِسْطَاسِ الْمُسْتَقٖیمِۚ١٨٢

“Doğru terazi ile tartın.”

183

وَلَا تَبْخَسُوا النَّاسَ اَشْیَٓاءَهُمْ وَلَا تَعْثَوْا فِی الْاَرْضِ مُفْسِدٖینَۚ١٨٣

“İnsanların mallarını ve haklarını eksiltmeyin. Yeryüzünde bozgunculuk yaparak karışıklık çıkarmayın.”

184

وَاتَّقُوا الَّذٖی خَلَقَكُمْ وَالْجِبِلَّةَ الْاَوَّلٖینَؕ١٨٤

“Sizi ve önceki nesilleri yaratana karşı gelmekten sakının.”

185

قَالُٓوا اِنَّمَٓا اَنْتَ مِنَ الْمُسَحَّرٖینَۙ١٨٥

Onlar şöyle dediler: “Sen ancak büyülenmişlerdensin.”

186

وَمَٓا اَنْتَ اِلَّا بَشَرٌ مِثْلُنَا وَاِنْ نَظُنُّكَ لَمِنَ الْكَاذِبٖینَۚ١٨٦

“Sen sadece bizim gibi bir insansın. Biz senin yalancılardan olduğunu sanıyoruz.”

187

فَاَسْقِطْ عَلَیْنَا كِسَفًا مِنَ السَّمَٓاءِ اِنْ كُنْتَ مِنَ الصَّادِقٖینَؕ١٨٧

“Eğer doğru söyleyenlerden isen, haydi gökten üzerimize bir parça düşür.”

188

قَالَ رَبّٖٓی اَعْلَمُ بِمَا تَعْمَلُونَ١٨٨

Şu’ayb, “Rabbim, yaptıklarınızı en iyi bilendir” dedi.

189

فَكَذَّبُوهُ فَاَخَذَهُمْ عَذَابُ یَوْمِ الظُّلَّةِؕ اِنَّهُ كَانَ عَذَابَ یَوْمٍ عَظٖیمٍ١٨٩

Onlar Şu’ayb’ı yalanladılar. Derken gölge gününün azabı onları yakaladı. Şüphesiz o, büyük bir günün azabı idi.

190

اِنَّ فٖی ذٰلِكَ لَاٰیَةًؕ وَمَا كَانَ اَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنٖینَ١٩٠

Şüphesiz bunda bir ibret vardır. Onların çoğu ise iman etmiş değillerdir.

191

وَاِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزٖیزُ الرَّحٖیمُࣖ١٩١

Şüphesiz senin Rabbin, mutlak güç sahibi ve çok merhametli olandır.

192

وَاِنَّهُ لَتَنْزٖیلُ رَبِّ الْعَالَمٖینَؕ١٩٢

Şüphesiz bu Kur’an, âlemlerin Rabbi’nin indirmesidir.

193-195

نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْاَمٖینُۙ١٩٣ عَلٰى قَلْبِكَ لِتَكُونَ مِنَ الْمُنْذِرٖینَۙ١٩٤ بِلِسَانٍ عَرَبِیٍّ مُبٖینٍؕ١٩٥

Uyarıcılardan olasın diye onu güvenilir Ruh (Cebrail) senin kalbine apaçık bir Arapça ile indirmiştir.

196

وَاِنَّهُ لَفٖی زُبُرِ الْاَوَّلٖینَ١٩٦

Şüphesiz bu (Kur’an’ın indirileceği) öncekilerin kitaplarında da vardı.

197

اَوَلَمْ یَكُنْ لَهُمْ اٰیَةً اَنْ یَعْلَمَهُ عُلَمٰٓؤُ𐻾ا بَنٖٓی اِسْرَٓایٖٔلَؕ١٩٧

İsrailoğulları bilginlerinin onu bilmesi, onlar (Mekke müşrikleri) için bir delil değil midir?

198-199

وَلَوْ نَزَّلْنَاهُ عَلٰى بَعْضِ الْاَعْجَمٖینَۙ١٩٨ فَقَرَاَهُ عَلَیْهِمْ مَا كَانُوا بِهٖ مُؤْمِنٖینَؕ١٩٩

Biz onu Arapça bilmeyenlerden birine indirseydik ve o da bunu kendilerine okusaydı, yine buna inanmazlardı.

200

كَذٰلِكَ سَلَكْنَاهُ فٖی قُلُوبِ الْمُجْرِمٖینَؕ٢٠٠

İşte böylece biz onu (Kur’an’ı) suçluların kalbine soktuk.

201-203

لَا یُؤْمِنُونَ بِهٖ حَتّٰى یَرَوُا الْعَذَابَ الْاَلٖیمَۙ٢٠١ فَیَاْتِیَهُمْ بَغْتَةً وَهُمْ لَا یَشْعُرُونَۙ٢٠٢ فَیَقُولُوا هَلْ نَحْنُ مُنْظَرُونَؕ٢٠٣

Onlar, farkında olmadan ansızın kendilerine gelecek olan elem dolu azabı görüp de, “Bize mühlet verilmez mi?” demedikçe, ona inanmazlar.

204

اَفَبِعَذَابِنَا یَسْتَعْجِلُونَ٢٠٤

Bizim azabımızın çabuklaşmasını mı istiyorlar?

205

اَفَرَاَیْتَ اِنْ مَتَّعْنَاهُمْ سِنٖینَۙ٢٠٥

Ey Muhammed! Ne dersin; biz onları yıllarca (dünya nimetlerinden) yararlandırsak,

206

ثُمَّ جَٓاءَهُمْ مَا كَانُوا یُوعَدُونَۙ٢٠٦

Sonra da kendilerine tehdit edildikleri şey gelse, (hâlleri nice olurdu?)

207

مَٓا اَغْنٰى عَنْهُمْ مَا كَانُوا یُمَتَّعُونَؕ٢٠٧

(Dünyada) yararlandırıldıkları şeyler onlara fayda sağlamazdı.

208

وَمَٓا اَهْلَكْنَا مِنْ قَرْیَةٍ اِلَّا لَهَا مُنْذِرُونَࣗۛ٢٠٨

Biz, hiçbir memleketi uyarıcıları olmadıkça helâk etmedik.

209

ذِكْرٰىࣞۛ وَمَا كُنَّا ظَالِمٖینَ٢٠٩

Bu, bir hatırlatmadır. Biz zalim değiliz.

210

وَمَا تَنَزَّلَتْ بِهِ الشَّیَاطٖینُ٢١٠

O Kur’an’ı şeytanlar indirmemiştir.

211

وَمَا یَنْبَغٖی لَهُمْ وَمَا یَسْتَطٖیعُونَؕ٢١١

Zaten bu onların harcı değildir, buna güçleri de yetmez.

212

اِنَّهُمْ عَنِ السَّمْعِ لَمَعْزُولُونَؕ٢١٢

Çünkü onlar (vahyi) işitmekten uzaklaştırılmışlardır.

213

فَلَا تَدْعُ مَعَ اللّٰهِ اِلٰهًا اٰخَرَ فَتَكُونَ مِنَ الْمُعَذَّبٖینَۚ٢١٣

Öyle ise sakın Allah ile beraber başka bir ilâha yalvarma, sonra azaba uğratılanlardan olursun!

214

وَاَنْذِرْ عَشٖیرَتَكَ الْاَقْرَبٖینَۙ٢١٤

(Önce) en yakın akrabanı uyar.

215

وَاخْفِضْ جَنَاحَكَ لِمَنِ اتَّبَعَكَ مِنَ الْمُؤْمِنٖینَۚ٢١٥

Mü’minlerden sana uyanlara kanatlarını indir.

216

فَاِنْ عَصَوْكَ فَقُلْ اِنّٖی بَرٖٓیءٌ مِمَّا تَعْمَلُونَۚ٢١٦

Eğer sana karşı gelirlerse, “Şüphesiz ben sizin yaptığınız şeylerden uzağım” de.

217-219

وَتَوَكَّلْ عَلَى الْعَزٖیزِ الرَّحٖیمِۙ٢١٧ اَلَّذٖی یَرٰیكَ حٖینَ تَقُومُۙ٢١٨ وَتَقَلُّبَكَ فِی السَّاجِدٖینَ٢١٩

Namaza kalktığında, seni ve secde edenler arasında dolaşmanı gören; mutlak güç sahibi, çok merhametli olan Allah’a tevekkül et.

220

اِنَّهُ هُوَ السَّمٖیعُ الْعَلٖیمُ٢٢٠

Şüphesiz O, hakkıyla işitendir, hakkıyla bilendir.

221

هَلْ اُنَبِّئُكُمْ عَلٰى مَنْ تَنَزَّلُ الشَّیَاطٖینُؕ٢٢١

Şeytanların kime ineceğini size haber vereyim mi?

222

تَنَزَّلُ عَلٰى كُلِّ اَفَّاكٍ اَثٖیمٍۙ٢٢٢

Onlar, her günahkâr yalancıya inerler.

223

یُلْقُونَ السَّمْعَ وَاَكْثَرُهُمْ كَاذِبُونَؕ٢٢٣

Bunlar da şeytanlara kulak verirler. Onların çoğu ise yalancıdır.

224

وَالشُّعَرَٓاءُ یَتَّبِعُهُمُ الْغَاوُ𐻿نَؕ٢٢٤

Şairlere ise haddi aşan azgınlar uyarlar.

225-226

اَلَمْ تَرَ اَنَّهُمْ فٖی كُلِّ وَادٍ یَهٖیمُونَۙ٢٢٥ وَاَنَّهُمْ یَقُولُونَ مَا لَا یَفْعَلُونَۙ٢٢٦

Görmez misin ki onlar, her vadide şaşkın şaşkın dolaşırlar ve yapmadıkları şeyleri söylerler.

227

اِلَّا الَّذٖینَ اٰمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَذَكَرُوا اللّٰهَ كَثٖیرًا وَانْتَصَرُوا مِنْ بَعْدِ مَا ظُلِمُواؕ وَسَیَعْلَمُ الَّذٖینَ ظَلَمُٓوا اَیَّ مُنْقَلَبٍ یَنْقَلِبُونَ٢٢٧

Ancak iman edip salih amel işleyen, Allah’ı çok anan ve haksızlığa uğratıldıktan sonra öçlerini alanlar başka. Zulmedenler hangi akıbete uğrayacaklarını göreceklerdir.

Meâl: Diyanet İşleri Başkanlığı, Kur'an-ı Kerim Meâli. Arapça metin: Diyanet İşleri Başkanlığı Kur'an-ı Kerim Portalı.

Tane Tane Kuran uygulaması: akışta bir âyet ve Diyanet meali

TANE TANE KURAN UYGULAMASI · ÜCRETSİZ

Şuara Suresi'ni Tane Tane Kuran'da oku

Her ekranda bir âyet: Arapçası, Diyanet ve Elmalılı meali, dipnotlar ve tefsir. Kaldığın yerden devam et, her gün biraz oku.

Şuara Suresi Hakkında

Şuara Suresi, Kur'an-ı Kerim'in 26. sûresidir. Şuara Suresi 227 âyettir ve Diyanet meâline göre Mekke'de inmiştir; iniş sırasına göre 47. sûredir. Şuarâ, "şairler" demektir. Bu sayfada Şuara Suresi'nin Arapçası, Türkçe anlamı (Diyanet ve Elmalılı meali) ve âyet âyet Arapça metni yer alır.

Sıra
26. sûre
Âyet sayısı
227
İniş yeri
Mekke (Diyanet)
İniş sırası
47. sûre
Anlamı
Şairler

Diğer yazılışları: Şuarâ

Şuara Suresi Nüzûlü

Mushaftaki sıralamada yirmi altıncı, iniş sırasına göre kırk yedinci sûredir. Vâkıa sûresinden sonra, Neml sûresinden önce Mekke’de inmiştir. 197. âyeti ile son dört âyetinin (224-227) Medine döneminde indiğine dair rivayetler de vardır (Süyûtî, el-İtkān, I, 12; İbn Âşûr, XIX, 89-90).

Şuara Suresi Konusu

Ağırlıklı olarak Allah’ın birliği, peygamberlik, vahiy ve âhiret inancı gibi konular ele alınmaktadır. Ayrıca Kur’an-ı Kerîm’den, onun kaynağından, şanının yüceliğinden ve müşriklerin Kur’an karşısındaki tutumundan bahsedilmekte, örnek ve ibret alınması için bazı peygamberlerin kıssaları ve tebliğlerinden kesitler verilmektedir. Bu kıssalarda tarih sürecinde insan karakterinin değişmediğine, bu sebeple insanda gerçeği inkâr etme eğiliminin her dönemde görülebileceğine, insanoğlunun zenginlik, iktidar, nüfuz ve şöhret düşkünlüğüne, kitlesel kültür ve ideolojilere körü körüne bağlılığına dikkat çekilmektedir. Kur’an’ın bir şair tarafından meydana getirildiği iddiaları çürütülmekte; gerçeği kabul etmeyen dönemin şairleri yerilmekte, ancak mümin ve makbul şairlerin de bulunduğu ifade edilmektedir.

Kaynak: Diyanet İşleri Başkanlığı Kur'an-ı Kerim Meâli; Kur'an Yolu Türkçe Meâl ve Tefsir

Şuara Suresi hakkında sık sorulanlar

Şuara Suresi kaç ayettir?

Şuara Suresi 227 âyettir.

Şuara Suresi kaçıncı suredir?

Şuara Suresi, Kur'an-ı Kerim'in 26. sûresidir; iniş sırasına göre 47. sûredir.

Şuara Suresi nerede inmiştir?

Diyanet meâline göre Mekke'de inmiştir.

Şuarâ ne demek?

Şuarâ, "şairler" demektir.

Şuara Suresi'nin ilk ayetinin meali nedir?

Tâ Sîn Mîm. (Diyanet meali)

Şuara Suresi Elmalılı Meali

1 Tâ, Sîn, Mîm. 2 Bunlar sana apaçık kitabın âyetleridir. 3 (Resulüm!) Onlar iman etmiyorlar diye adeta kendine kıyacaksın! 4 Biz dilersek onların üzerlerine gökten bir âyet (mucize) indiririz de, ona boyunları eğile kalır. 5 Bununla beraber kendilerine O Rahmân'dan yeni bir öğüt gelmeyedursun, ille ondan yüz çevirirler. 6 Üstelik (ona) "yalandır" dediler; fakat onlara alay edip durdukları şeyin haberleri yakında gelecektir. 7 Yeryüzüne bir bakmadılar mı? Biz orada her güzel çiftten nice bitkiler yetiştirmişiz. 8 Şüphesiz ki bunda mutlak bir âyet (nişane) vardır; ama onların çoğu iman etmezler. 9 Ve şüphe yok ki Rabbin, galip ve engin merhamet sahibidir. 10 Bir vakit de Rabbin, Musa'ya nida edip "Git o zalim kavme" dedi. 11 "Firavun kavmine, hâlâ sakınmayacaklar mı?" 12 (Musa) şöyle seslendi: "Ya Rab! Doğrusu ben korkarım ki beni yalancı sayarlar." 13 "Ve göğsüm daralır, dilim dönmez, onun için Harun'a da elçilik ver." 14 "Hem onların bana isnad ettikleri bir suç var. Ondan dolayı korkarım ki, hemen beni öldürürler." 15 (Allah): "Hayır hayır" buyurdu, "haydi ikiniz âyetlerimizle (mucizelerimizle) gidin. Şüphesiz ki, biz sizinle beraberiz. (Onları) işitiyoruz." 16 "Haydin Firavun'a gidin de deyin ki: İnan biz, âlemlerin Rabbinin elçisiyiz. 17 İsrail oğullarını bizimle beraber gönder." 18 "Â, dedi, biz seni çocukken himayemize alıp büyütmedik mi? Hayatının bir çok yıllarını aramızda geçirmedin mi?" 19 "Sonunda o yaptığın (kötü) işi de yaptın. Sen nankörün birisin!" 20 Musa, "Ben, dedi, o işi o anda yaptım ki şaşkınlardandım." 21 "Sizden korkunca da hemen aranızdan kaçtım. Sonra Rabbim bana hikmet bahşetti ve beni peygamberlerden kıldı." 22 "O başıma kaktığın nimet de (aslında) İsrail oğullarını kendine köle edinmiş olmandır. " 23 Firavun şöyle dedi: "Âlemlerin Rabbi dediğin nedir ki?" 24 Musa cevap olarak: "Eğer işin gerçeğini düşünüp anlayan kişiler olsanız (itiraf edersiniz ki) O, göklerin, yerin ve ikisi arasında bulunan her şeyin Rabbi'dir." 25 (Firavun) etrafında bulunanlara: "İşitmiyor musunuz?" dedi. 26 Musa dedi ki: "O sizin de Rabbiniz, daha önce ki atalarınızın da Rabbidir." 27 (Firavun): "Size gönderilen bu elçiniz mutlaka delidir" dedi. 28 Musa devamla şöyle söyledi: "Şayet aklınızı kullansanız (anlarsınız ki), O, doğunun, batının ve ikisinin arasında bulunanların Rabbidir." 29 Firavun: "Benden başkasını ilâh tutarsan, andolsun ki seni zindana kapatılmışlardan ederim" dedi. 30 Musa sordu: "Sana apaçık bir şey getirmiş olsam da mı?" 31 Firavun: "Haydi getir onu bakayım, doğrulardan isen" dedi. 32 Bunun üzerine Musa asâsını bırakıverdi; apaçık bir ejderha oluverdi. 33 Elini de (koynundan) çekti çıkardı; bakanlara bembeyaz (görünen, nur saçan bir şey) oluverdi. 34 Firavun çevresinde bulunan ileri gelenlere: "Bu dedi, herhalde çok bilgili bir sihirbaz!" 35 "Sizi sihriyle yurdunuzdan çıkarmak istiyor. Şimdi ne buyurursunuz?" 36 Dediler ki: "Bunu ve kardeşini eğle, şehirlere de toplayıcılar gönder." 37 "Bütün bilgiç sihirbazları sana getirsinler." 38 Böylece, sihirbazlar belli bir günün tayin edilen vaktinde bir araya getirildi. 39 Halka, "Siz de toplanıyor musunuz? (Haydi çabuk olun)" denildi. 40 "Üstün gelirlerse herhalde sihirbazlara uyarız" dediler. 41 Sihirbazlar geldiklerinde Firavun'a "Şayet biz üstün gelirsek, muhakkak bize bir ücret vardır, değil mi?" dediler. 42 Firavun cevaben: "Evet, o takdirde hiç şüphe etmeyin, gözde kimselerden olacaksınız" dedi. 43 Musa onlara "Atın, ne atacaksanız" dedi. 44 Bunun üzerine iplerini ve değneklerini attılar ve "Firavun'un kudreti hakkı için şüphesiz elbette bizler galip geleceğiz" dediler. 45 Ardından Musa asâsını attı; bir de ne görsünler, onların uydurduklarını yutuyor! 46 Sihirbazlar derhal secdeye kapandılar. 47 "İman ettik, dediler, Âlemlerin Rabbine " 48 "Musa ve Harun'un Rabbine!" 49 Firavun (kızgınlık içinde) dedi ki: "Ben size izin vermeden O'na iman ettiniz ha! Anlaşıldı ki o size sihri öğreten büyüğünüzmüş! Ama şimdi bileceksiniz: Andolsun, ellerinizi ve ayaklarınızı çaprazlama kestireceğim, hepinizi çarmıha gerdireceğim!" 50 "Zararı yok dediler nasıl olsa biz Rabbimize döneceğiz." 51 "Herhalde biz müminlerin evveli olduğumuzdan dolayı, Rabbimizin bize mağfiret buyuracağını ümit ederiz" 52 Biz, Musa'ya: "Kullarımı geceleyin yola çıkar, çünkü takip edileceksiniz" diye vahyettik. 53 Firavun da şehirlere (asker) toplayıcılar gönderdi: 54 "Esasen bunlar, sayıları azar azar, bölük pörçük bir cemaattır." 55 "(Böyle iken) hakkımızda çok gayz (öfke) besliyorlar. " 56 "Biz ise, elbette uyanık (ve tekvücut) bir cemaatız." (diyor ve dedirtiyordu.) 57 Ama (sonunda) biz, onları (Firavun ve kavmini) bahçelerden, pınarlardan, 58 Hazinelerden ve şerefli makamlardan çıkardık. 59 Ve onlara İsrail oğullarını mirasçı yaptık. 60 Derken (Firavun ve adamları) güneş doğmuştu ki, onların ardına düştüler. 61 İki topluluk birbirini görünce, Musa'nın adamları "Eyvah, yakalandık! dediler. 62 Musa: "Hayır, aslâ! dedi, Rabbim şüphesiz benimledir, bana yolunu gösterecektir." 63 Bunun üzerine Musa'ya "Vur asân ile denize" diye vahyettik; vurunca bir infilak etti, her bölük koca bir dağ gibi oluverdi, 64 Ötekilerini de buraya yanaştırıvermiştik. 65 Musa ve beraberindekilerin hepsini kurtardık, 66 Sonra da ötekileri suda boğduk. 67 Şüphesiz bunda bir âyet (ibret) vardır; ama çokları iman etmiş değillerdir. 68 Ve şüphesiz, işte o Rabbin, mutlak galip ve engin merhamet sahibidir. 69 (Resulüm!) onlara İbrahim'in kıssasını da naklet. 70 Hani o, babasına ve kavmine, "Neye tapıyorsunuz?" demişti. 71 "Birtakım putlara taparız da onlar sayesinde toplanırız" dediler. 72 İbrahim "Peki, dedi, yalvardığınızda onlar sizi işitiyorlar mı?" 73 "Veya size fayda veya zararları olur mu?" 74 "Yok, dediler, ama biz babalarımızı böyle yapar bulduk." 75 İbrahim dedi ki: "İyi ama, ister sizin, ister önceki atalarınızın olsun, neye taptığınızı (biraz olsun) düşündünüz mü?",75,76 76 İbrahim dedi ki: "İyi ama, ister sizin, ister önceki atalarınızın olsun, neye taptığınızı (biraz olsun) düşündünüz mü?",75,76 77 "Hep onlar benim düşmanımdır; ancak âlemlerin Rabbi (benim dostumdur)" 78 "O ki, beni yaratan ve bana doğru yolu gösterendir," 79 "Beni yediren, içirendir," 80 "Hastalandığım zaman bana O, şifâ verir." 81 "O ki, benim canımı alacak, sonra diriltecektir. " 82 "Ve hesap günü, hatamı bağışlayacağını umduğumdur." 83 "Ya Rab! Bana hikmet (hüküm) ver ve beni iyiler (zümresin)e kat." 84 "Sonra gelecekler içinde beni doğrulukla anılanlardan eyle!" 85 "Ve beni naîm (nimeti bol) cennetin varislerinden eyle!" 86 "Babamı da bağışla, çünkü o yanlış gidenlerdendir. " 87 "(İnsanların) diriltilecekleri gün, beni mahcub etme." 88 "O gün ki ne mal fayda verir ne oğullar!" 89 "Ancak Allah'a temiz bir kalple gelenler o günde (kurtuluşa erer)." 90 (O gün) Cennet müttakilere yaklaştırılmıştır. 91 Azgınlar için de cehennem hortlatılmıştır. 92 Onlara, "Allah'ı bırakıp da taptıklarınız, hani nerede? Size yardım edebiliyorlar mı veya kendilerini kurtarabiliyorlar mı?" denilir.,92,93 93 Onlara, "Allah'ı bırakıp da taptıklarınız, hani nerede? Size yardım edebiliyorlar mı veya kendilerini kurtarabiliyorlar mı?" denilir.,92,93 94 Ve arkasından hep onlar (putlar ve azgınlar) o cehennemin içine fırlatılmaktadırlar. 95 Ve bütün o İblis orduları onun içinde birbirleriyle çekişirlerken dediler ki:,95,96 96 Ve bütün o İblis orduları onun içinde birbirleriyle çekişirlerken dediler ki:,95,96 97 "Vallahi biz, gerçekten apaçık bir sapıklık içindeymişiz." 98 "Çünkü biz sizi, âlemlerin Rabbi ile bir seviyede tutuyorduk." 99 "Ve bizi hep o günahkarlar saptırdı." 100 "Bak bizim için ne şefaatçiler var," 101 "Ne de yakın bir dost." 102 "Ah keşke (dünyaya) bir kere daha dönebilsek de, müminlerden olabilseydik." 103 Şüphesiz bunda bir âyet (alınacak bir ders) vardır; oysa çokları iman etmiş değillerdir. 104 Ve şüphesiz Rabbin, işte O, mutlak galip ve engin merhamet sahibidir. 105 Nuh kavmi de peygamberleri yalancılıkla itham etti. 106 Hani kardeşleri Nuh onlara şöyle demişti: "Siz Allah'tan korkmaz mısınız?" 107 "Haberiniz olsun ki ben, size gönderilmiş güvenilir bir Peygamberim. 108 "Gelin artık, Allah'tan korkun ve bana itaat edin." 109 "Buna karşılık ben sizden hiçbir ücret istemiyorum. Benim mükafatımı verecek olan ancak, âlemlerin Rabbidir." 110 "Gelin, artık, Allah'tan korkun ve bana itaat edin." 111 "Â, dediler, senin ardına hep düşük kimseler düşmüşken, biz sana hiç inanır mıyız?" 112 Nuh dedi ki: "Onların yaptıkları hakkında bir bilgim yoktur." 113 "Onların hesabı ancak Rabbime aittir. Düşünsenize!" 114 "Hem ben iman edenleri kovmaya memur değilim." 115 "Ben ancak apaçık bir uyarıcıyım." 116 Dediler ki: "Ey Nuh! Eğer vazgeçmezsen, iyi bil ki, taşa tutulanlardan olacaksın!" 117 Nuh: "Rabbim! dedi, kavmim beni yalancılıkla itham etti." 118 "Artık benimle onların arasında sen hükmünü ver. Beni ve beraberimdeki müminleri kurtar." 119 Bunun üzerine biz de onu ve beraberindekileri, o dolu gemide taşıyarak kurtardık. 120 Sonra da arkasında kalanları suda boğduk. 121 Şüphesiz bunda mutlak bir âyet (alınacak ders) vardır; ama çokları iman etmiş değillerdir. 122 Ve şüphesiz Rabbin, işte O, mutlak galip ve engin merhamet sahibidir. 123 Âd (kavmi) de peygamberleri yalancılıkla itham etti. 124 Hani kardeşleri Hûd onlara şöyle demişti: "Siz Allah'tan korkmaz mısınız?" 125 "Haberiniz olsun ki ben, size gönderilmiş, güvenilir bir Peygamberim." 126 "Gelin artık Allah'tan korkun ve bana itaat edin." 127 "Buna karşılık ben sizden hiçbir ücret istemiyorum. Benim mükafatımı verecek olan ancak âlemlerin Rabbidir. " 128 "Siz her tepeye bir alâmet bina edip eğlenir durur musunuz?" 129 "Temelli kalacağınızı umarak sağlam yapılar mı edinirsiniz?" 130 "Hem tuttuğunuz zaman merhametsiz zorbalar gibi tutuyorsunuz." 131 "Artık Allah'tan korkun ve bana itaat edin." 132 "O Allah'tan korkun ki, size o bildiğiniz şeyleri vermekte," 133 "Davarlar, oğullar," 134 "Cennet gibi bağlar, bahçeler, pınarlar ihsan etmektedir." 135 "Cidden ben sizin hakkınızda büyük bir günün azabından korkuyorum." 136 "Dediler ki: "Sen ha vaaz etmişsin, ha vaaz edenlerden olmamışsın, bizce birdir." 137 "Bu sırf eskilerin âdetidir." 138 "Biz azaba uğratılacak da değiliz." 139 Böylece onu yalancı saydılar; biz de kendilerini helak ettik. Şüphesiz bunda mutlak bir âyet (alınacak bir ders) vardır, ama çokları iman etmiş değillerdir. 140 Ve şüphesiz Rabbin, işte O, mutlak galip ve engin merhamet sahibidir. 141 Semûd (kavmi) de peygamberleri yalancılıkla itham etti. 142 Hani kardeşleri Salih onlara şöyle demişti: "Siz Allah'tan korkmaz mısınız?" 143 "Haberiniz olsun ki ben size gönderilmiş güvenilir bir peygamberim." 144 "Gelin artık, Allah'tan korkun ve bana itaat edin." 145 "Buna karşılık ben sizden hiçbir ücret istemiyorum. Benim mükafatımı verecek olan ancak âlemlerin Rabbidir." 146 "Siz burada güven içinde bırakılacak mısınız?" 147 "Bahçelerin, pınarların içinde," 148 "Ekinlerin, salkımları sarkmış hurmalar arasında," 149 Ki bir de dağlardan keyifli keyifli kâşâneler oyuyorsunuz." 150 "Gelin! Allah'tan korkun da bana itaat edin." 151 "Yeryüzünde bozgunculuk yapıp dirlik düzenlik vermeyen bozguncuların emrine uymayın.",151,152 152 "Yeryüzünde bozgunculuk yapıp dirlik düzenlik vermeyen bozguncuların emrine uymayın.",151,152 153 "Sen dediler, olsa olsa iyice büyülenmiş birisin!" 154 "Sen de ancak bizim gibi bir beşersin. Eğer doğru söyleyenlerden isen, haydi bize bir âyet (mucize) getir." 155 Salih "İşte (mucize) bu dişi devedir; su içme hakkı (bir gün) onundur, belli bir günün içme hakkı da sizin" dedi. 156 "Sakın ona bir kötülükle ilişmeyin, yoksa sizi büyük bir günün azabı yakalayıverir." 157 Derken onu kestiler; fakat pişman da oldular. 158 Çünkü kendilerini azap yakalayıverdi. Şüphesiz bunda bir âyet (alınacak bir ders) vardır, ama çokları iman etmiş değillerdir. 159 Ve şüphesiz Rabbin, işte O mutlak galip ve engin merhamet sahibidir. 160 Lût (kavmi) de peygamberleri yalancılıkla itham etti. 161 Hani kardeşleri Lût onlara şöyle demişti: "Siz Allah'tan kormaz mısınız?" 162 "Haberiniz olsun ki, ben size gönderilmiş güvenilir bir peygamberim." 163 "Gelin artık, Allah'tan korkun ve bana itaat edin." 164 "Buna karşılık ben sizden bir ücret istemiyorum. Benim mükafatımı verecek olan ancak âlemlerin Rabbidir." 165 "İnsanlar içinden erkeklere mi gidiyorsunuz?" 166 "Bırakıyorsunuz da sizler için yarattığı eşleri! Doğrusu siz insanlıktan çıkmış bir kavimsiniz!" 167 Onlar şöyle dediler: "Ey Lût! (Bu davadan) vazgeçmezsen, iyi bilki, sürülenlerden olacaksın." 168 Lût "Doğrusu ben, dedi, sizin bu işinize buğzedenlerdenim." 169 "Yâ Rabbi! Beni ve ailemi onların yapageldiklerin(in vebalin)den kurtar." 170 Biz de onu ve ailesinin tamamını kurtardık, 171 Ancak (geride) bir yaşlı kadın kaldı. 172 Sonra geridekilerin hepsini helak ettik. 173 Ve üzerlerine öyle bir yağmur yağdırdık ki, (uyarılanların) o yağmuru ne kötü bir yağmurdu! 174 Şüphesiz bunda bir âyet (alınacak bir ders) vardır. Ama çokları iman etmiş değillerdir. 175 Ve şüphesiz Rabbin, işte O mutlak galip ve engin merhamet sahibidir. 176 Eyke halkı da peygamberleri yalancılıkla itham etti. 177 Hani Şuayb onlara şöyle demişti: "Siz Allah'tan korkmaz mısınız?" 178 "Haberiniz olsun ki ben size gönderilmiş güvenilir bir peygamberim." 179 "Gelin, Allah'tan korkun ve bana itaat edin." 180 "Buna karşılık ben sizden bir ücret istemiyorum. Benim mükafatımı verecek olan yalnız âlemlerin Rabbidir." 181 "Ölçeği tam ölçün de hak yiyenlerden olmayın." 182 "Ve doğru terazi ile tartın." 183 "Halkın eşyalarını değerinden düşürmeyin. Yeryüzünde bozgunculuk yaparak karışıklık çıkarmayın." 184 "O sizi ve sizden önceki nesilleri yaratan Allah'tan korkun." 185 Onlar şöyle dediler: "Sen, olsa olsa iyice büyülenmiş birisin." 186 "Sen de bizim gibi bir beşerden başka nesin? Bil ki, biz seni ancak yalancılardan biri sayıyoruz." 187 "Şayet doğru sözlülerden isen, üstümüze gökten bir parça düşürüver." 188 Şuayb, "Rabbim, yaptıklarınızı en iyi bilendir" dedi. 189 Hülasa, onu yalancı saydılar da kendilerini o gölge gününün azabı yakalayıverdi. O cidden büyük bir günün azabı idi! 190 Şüphesiz bunda bir âyet (alınacak bir ders) vardır. Ama çokları iman etmiş değillerdir. 191 Ve şüphesiz Rabbin, işte O, mutlak galip ve engin merhamet sahibidir. 192 Ve muhakkak ki bu (Kur'ân) âlemlerin Rabbinin indirmesidir. 193 (Resulüm!) Onu Rûhu'l-emin (Cebrail) indirdi; 194 Uyarıcılardan olasın diye senin kalbin üzerine; 195 Açık parlak bir Arapça lisan ile. 196 O, şüphesiz daha öncekilerin kitaplarında da vardı. 197 İsrailoğulları bilginlerinin onu bilmesi, onlar için bir âyet (delil) değil midir? 198 Biz onu Arapça bilmeyenlerden birine indirseydik de, bunu o okusaydı, yine de ona iman etmezlerdi.,198,199 199 Biz onu Arapça bilmeyenlerden birine indirseydik de, bunu o okusaydı, yine de ona iman etmezlerdi.,198,199 200 Böylece onu günahkarların kalplerine soktuk. (okuyup anladılar, ama yine de) acıklı azabı görünceye kadar ona iman etmezler.,200,201 201 Böylece onu günahkarların kalplerine soktuk. (okuyup anladılar, ama yine de) acıklı azabı görünceye kadar ona iman etmezler.,200,201 202 İşte bu (azab) onlara, kendileri farkında olmadan, ansızın geliverecektir. 203 O zaman "Bize (iman etmemiz için) mühlet verilir mi acaba?...diyeceklerdir. 204 (Oysa dünyada iken) Onlar bizim azabımızı çarçabuk istiyorlardı. 205 Gördün ya artık onlara senelerce zevk ettirsek, 206 Sonra kendilerine vaad edilen (azab) gelip çatarsa, 207 O yaşadıkları zevkin kendilerine hiçbir faydası olmayacaktır. 208 Bununla birlikte, biz hangi memleketi helak ettikse muhakkak onu uyarıcı (peygamberleri) olmuştur. 209 (Onlar) ihtar edilmiştir ve biz zulmetmiş değiliz. 210 Onu (Kur'ân'ı) şeytanlar indirmedi. 211 Bu onlara hem yaraşmaz hem güçleri yetmez. 212 Şüphesiz onlar vahyi işitmekten uzak tutulmuşlardır. 213 O halde sakın Allah ile beraber başka tanrıya kulluk edip yalvarma, yoksa azaba uğratılanlardan olursun. 214 (Önce) en yakın hısımlarını uyar. 215 Ve sana uyan müminlere kanadını indir. 216 Şayet sana karşı gelirlerse, de ki: "Ben sizin yaptıklarınızdan muhakkak uzağım." 217 Sen O, mutlak galip ve engin merhamet sahibine güvenip dayan. 218 O ki, (gece namaza) kalktığın zaman seni görüyor. 219 Ve secde edenler arasında dolaşmanı da (görüyor.) 220 Çünkü her şeyi işiten, her şeyi bilen O'dur. 221 Şeytanların kime ineceğini size haber vereyim mi? 222 Onlar, günaha, iftiraya düşkün olan herkesin üzerine inerler. 223 Onlar, (şeytanlara) kulak verirler ve onların çoğu yalancıdır. 224 Şairler(e gelince), onlara da sapıklar uyar. 225 Onların her vadide şaşkın şaşkın dolaştıklarını ve gerçekte yapmadıkları şeyleri söylediklerini görmedin mi?,225,226 226 Onların her vadide şaşkın şaşkın dolaştıklarını ve gerçekte yapmadıkları şeyleri söylediklerini görmedin mi?,225,226 227 Ancak iman edip iyi ameller işleyenler, Allah'ı çok çok ananlar ve haksızlığa uğratıldıklarında kendilerini savunanlar müstesna; haksızlık edenler, hangi dönüşe (hangi akibete) döndürüleceklerini yakında bileceklerdir.

Elmalılı Muhammed Hamdi Yazır, Kur'ân-ı Kerîm Meâli (sadeleştirilmiş baskı)

Şuara Suresi'nde geçen konular

Şuara Suresi'nden adıyla aranan ayetler

Şuara Suresi ayetleri