SAD SURESİ · 38. SURE · 24. AYET
Sad Suresi 24. Ayet
Sad Suresi 24. Ayet Arapçası, Türkçe meali ve tefsiri.
Sad Suresi 24. Ayet Arapçası
قَالَ لَقَدْ ظَلَمَكَ بِسُؤَالِ نَعْجَتِكَ اِلٰى نِعَاجِهٖؕ وَاِنَّ كَثٖیرًا مِنَ الْخُلَطَٓاءِ لَیَبْغٖی بَعْضُهُمْ عَلٰى بَعْضٍ اِلَّا الَّذٖینَ اٰمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَقَلٖیلٌ مَا هُمْؕ وَظَنَّ دَاوُ𐻿دُ اَنَّمَا فَتَنَّاهُ فَاسْتَغْفَرَ رَبَّهُ وَخَرَّ رَاكِعًا وَاَنَابَ٢٤
Sad Suresi 24. Ayet Meali
Davud dedi ki: “Andolsun, senin koyununu kendi koyunlarına katmak istemek suretiyle sana zulmetmiştir. Esasen ortakların pek çoğu birbirine haksızlık eder. Ancak iman edip salih ameller işleyenler başka. Onlar da pek azdır.” Dâvûd, bizim kendisini imtihan ettiğimizi anladı. Derken Rabbinden bağışlama diledi, eğilerek secdeye kapandı ve Allah’a yöneldi.
Diyanet İşleri Başkanlığı, Kur'an-ı Kerim Meâli
Davud dedi ki: "Doğrusu senin bir koyununu kendi koyunlarına katmak istemesiyle sana zulmetmiştir. Gerçekten bir cemiyette yaşayanların çoğu mutlaka birbirlerine haksızlık ediyorlar. Ancak iman edip de salih amel işleyenler başka. Ama onlar da pek az." Davud, bizim kendisini imtihan ettiğimizi sanmıştı. Hemen Rabbinden mağfiret diledi, rüku ederek yere kapandı, tevbe ile Allah'a yöneldi.
Elmalılı Muhammed Hamdi Yazır, Kur'ân-ı Kerîm Meâli (sadeleştirilmiş baskı)
Sad Suresi 24. ayet, Kur'an-ı Kerim'in 38. sûresinde yer alır. Sad Suresi 88 âyettir ve Diyanet meâline göre Mekke'de inmiştir. Aşağıda Sad Suresi 24. ayetin Arapçası, Diyanet ve Elmalılı meali, Kur'an Yolu tefsirinden açıklaması ve ilgili ayetler yer alır.

TANE TANE KURAN UYGULAMASI · ÜCRETSİZ
Sad Suresi'ni Tane Tane Kuran'da âyet âyet oku
24. âyetten devam et: her ekranda bir âyet, Arapçası, iki meal, dipnotlar ve tefsir. Kaldığın yeri hatırlar.
Sad Suresi 24. Ayet Tefsiri
Yukarıda bu davanın taraflarından birinin iddiası özetlenirken diğerinin savunmasına yer verilmemiştir. Muhtemelen Kur’an, olayın ders almaya değer yönünü anlatmakla yetinmiştir. Bununla birlikte Dâvûd’un, “Senin koyununu kendi koyunlarına katmak istemekle...” şeklindeki ifadesinden, muhtemelen davalının ikrarıyla davacının iddiasının sübût bulmuş olduğu ve buna dayalı olarak da Dâvûd’un hükmünü verdiği anlaşılmaktadır.