ENFAL SURESİ · 8. SURE · 67. AYET
Enfal Suresi 67. Ayet
Enfal Suresi 67. Ayet Arapçası, Türkçe meali ve tefsiri.
Enfal Suresi 67. Ayet Arapçası
مَا كَانَ لِنَبِیٍّ اَنْ یَكُونَ لَهُٓ اَسْرٰى حَتّٰى یُثْخِنَ فِی الْاَرْضِؕ تُرٖیدُونَ عَرَضَ الدُّنْیَاࣗ وَاللّٰهُ یُرٖیدُ الْاٰخِرَةَؕ وَاللّٰهُ عَزٖیزٌ حَكٖیمٌ٦٧
Enfal Suresi 67. Ayet Meali
Yeryüzünde düşmanı tamamıyla sindirip hâkim duruma gelmedikçe, hiçbir peygambere esir almak yakışmaz. Siz geçici dünya menfaatini istiyorsunuz, hâlbuki Allah ahireti (kazanmanızı) istiyor. Allah, mutlak güç sahibidir, hüküm ve hikmet sahibidir.
Diyanet İşleri Başkanlığı, Kur'an-ı Kerim Meâli
Hiçbir peygamberin, yeryüzünde ağır basmadıkça (kesin zafere ulaşıp üstün gelmedikçe) esirleri olması layık değildir. Siz dünya malını istersiniz, oysa Allah ahireti kazanmanızı murad eder. Allah azizdir, hakimdir.
Elmalılı Muhammed Hamdi Yazır, Kur'ân-ı Kerîm Meâli (sadeleştirilmiş baskı)
Enfal Suresi 67. ayet, Kur'an-ı Kerim'in 8. sûresinde yer alır. Enfal Suresi 75 âyettir ve Diyanet meâline göre Medine'de inmiştir. Aşağıda Enfal Suresi 67. ayetin Arapçası, Diyanet ve Elmalılı meali, Kur'an Yolu tefsirinden açıklaması ve ilgili ayetler yer alır.

TANE TANE KURAN UYGULAMASI · ÜCRETSİZ
Enfal Suresi'ni Tane Tane Kuran'da âyet âyet oku
67. âyetten devam et: her ekranda bir âyet, Arapçası, iki meal, dipnotlar ve tefsir. Kaldığın yeri hatırlar.
Enfal Suresi 67. Ayet Tefsiri
Bedir Savaşı’nda yetmiş kadar düşman savaşçısı esir alınmıştı. Bunlar İslâm’ın düşmanı ve onun mensuplarını yok etmeyi amaç edinmiş kimselerdi. Savaşta öldürülmeleri halinde yapabilecekleri kötülükler engellenmiş, İslâm düşmanlarının sayısı azaltılmış olacaktı. Buna rağmen müslüman savaşçılar onları öldürmeyip esir aldılar. İbn Hişâm’ın verdiği bilgiye göre (Sîre, II, 281) Peygamberimiz, amcası Abbas, Ebü’l-Buhtürî gibi bazı isimleri sayarak bunların istemeden Bedir’e geldiklerini bildirmiş ve öldürülmemelerini istemişti.
Enfal Suresi 67. Ayet Diyanet açıklaması
Bedir savaşı sonunda Resûlullah’a yetmiş tane savaş esiri getirilmişti. İçlerinde Peygamber’in amcası Abbas ile diğer amcası Ebu Talib’in oğlu Âkil de vardı. Hz. Peygamber, esirler hakkında yapılacak işlem için ashapla istişarelerde bulundu. Hz. Ebu Bekir, “Bunlar senin kavmin ve akraban. Onları öldürme. Onlardan fidye al. Tövbe edebilirler. Böylece mü’minleri de kuvvetlendirmiş olursun” demişti. Hz. Ömer ise, öldürülmelerini teklif etmişti. Nihayet, fidye alınması ve esirlerin serbest bırakılması benimsendi. Bunun üzerine bu âyet indi.