AHZAB SURESİ · 33. SURE · 18. AYET
Ahzab Suresi 18. Ayet
Ahzab Suresi 18. Ayet Arapçası, Türkçe meali ve tefsiri.
Ahzab Suresi 18. Ayet Arapçası
قَدْ یَعْلَمُ اللّٰهُ الْمُعَوِّقٖینَ مِنْكُمْ وَالْقَٓائِلٖینَ لِاِخْوَانِهِمْ هَلُمَّ اِلَیْنَاۚ وَلَا یَاْتُونَ الْبَاْسَ اِلَّا قَلٖیلًاۙ١٨
Ahzab Suresi 18. Ayet Meali
Şüphesiz Allah içinizden, savaştan alıkoyanları ve kardeşlerine, “Bize gelin” diyenleri biliyor. Size katkıda cimri davranarak savaşa pek az gelirler. Korku geldiğinde ise, üzerine ölüm baygınlığı çökmüş kimse gibi gözleri dönerek sana baktıklarını görürsün. Korku gidince de ganimete karşı aşırı düşkünlük göstererek sizi keskin dillerle incitirler. İşte onlar iman etmediler. Allah da onların amellerini boşa çıkardı. Bu, Allah’a kolaydır.
Diyanet meâlinde 18-19. âyetler birlikte çevrilmiştir.
Diyanet İşleri Başkanlığı, Kur'an-ı Kerim Meâli
Şüphesiz Allah, içinizden o savsaklayanları ve kardeşlerine: "Bize gelin" diyenleri biliyor. Onlar harbe pek az geliyorlardı.
Elmalılı Muhammed Hamdi Yazır, Kur'ân-ı Kerîm Meâli (sadeleştirilmiş baskı)
Ahzab Suresi 18. ayet, Kur'an-ı Kerim'in 33. sûresinde yer alır. Ahzab Suresi 73 âyettir ve Diyanet meâline göre Medine'de inmiştir. Aşağıda Ahzab Suresi 18. ayetin Arapçası, Diyanet ve Elmalılı meali, Kur'an Yolu tefsirinden açıklaması ve ilgili ayetler yer alır.

TANE TANE KURAN UYGULAMASI · ÜCRETSİZ
Ahzab Suresi'ni Tane Tane Kuran'da âyet âyet oku
18. âyetten devam et: her ekranda bir âyet, Arapçası, iki meal, dipnotlar ve tefsir. Kaldığın yeri hatırlar.
Ahzab Suresi 18. Ayet Tefsiri
Hendek kazılırken büyük bir kayaya rastlanmıştı, kayayı sökmeyi veya kırmayı başaramayan askerler Peygamberimiz’e başvurdular. O, üst giysisini çıkardı, kazmayı eline aldı ve üç vuruşta kayayı parçaladı. Her vuruşta “Allahü ekber” diyor ve “İran, Suriye, Yemen” gibi yerleri zikrederek ileride müslümanların gerçekleştirecekleri fetihleri bir bir müjdeliyordu. Bu müjdeyi işiten yahudiler ve münafıklar ise “Biz korkudan helâya gidemezken o bize İran ve Bizans’ın hazinelerini müjdeliyor, bu aldatmadan başka bir şey değil” demişlerdi (Nesâî, “Cihâd”, 42; Kurtubî, XIV, 130).